Andrzej Wajda. Etnograficzny remanent


where: MAIN EDIFICE - when: permanent exhibition

W Muzeum Etnograficznym przy ul. Bulwary im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 6 we Włocławku od 18 lutego 2010 r. można zwiedzać ekspozycję czasową pt. “Andrzej Wajda. Etnograficzny remanent”.

Wystawa ukazuje mało znane oblicze wybitnego reżysera polskiego i światowego kina, którego etnograficzne zainteresowania i fascynacje z czasów młodości, bez wątpienia wywarły ogromny wpływ na sposób postrzegania rzeczywistości i przedstawiania jej językiem kina. Przygoda Andrzeja Wajdy z etnografią rozpoczęła się w czasie okupacji, gdy jako chłopak z Radomia, gdzie od 1934 r. mieszkali jego rodzice, wyprawiał się rowerem do oddalonej o 30 km Iłży, obserwując tam pracę ludowych garncarzy. W latach 1943-44 pracował jako pomocnik kowalski u swojego stryja Wojciecha Wajdy na krakowskim Salwatorze.

Te doświadczenia sprawiły, że po wojnie studiując (1946-1949) w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, współpracował z profesorem Romanem Reinfussem z Muzeum Etnograficznego w Krakowie, wykonując dla niego m.in. dokumentację rysunkową okuć kowalskich używanych na Podhalu. W okresie studiów na ASP w Krakowie Wajda powrócił do swych młodzieńczych zainteresowań iłżecką ceramiką. Wtedy też powstały pierwsze pomysły na filmy.

W 1949 roku porzucił studia malarskie i zapisał się do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Tutaj w 1951 roku powstała etiuda filmowa “Ceramika iłżecka” jako wyraz wcześniejszych zainteresowań garncarstwem ludowym. Film jest także pierwszym etnograficznym dokumentem reżysera. W poł. l. 50. XX wieku uwagę Wajdy zwróciły ekrany i rekwizyty fotografów ulicznych, którym poświęcił interesujący artykuł opublikowany w 1956 roku w czasopiśmie “Polska Sztuka Ludowa”.