Dzw

#MuzeumWdomu – OBIEKT DNIA – Dzwon zwany sygnaturką


gdzie: Park etnograficzny, kiedy:

Dzwony zwane sygnaturkami to najmniejszy z dzwonów kościelnych – umieszczano je w małych wieżyczkach. Nasz zabytek pochodzi z kościoła w Brzeźnie. Został odlany w toruńskiej ludwisarni Fryderyka Becka w 1729 r., o czym świadczy inskrypcja umieszczana zwyczajowo na dzwonach przez ludwisarzy: FRI:BEK ME FECIT THORUNY ANNO 1729 czyli: odlał mnie Fryderyk Bek (Beck) Toruń 1729. Płaszcz dzwonu zdobi dekoracja roślinna z liści akantu ułożonych w rzędzie, wierzchołkiem w dół. Między nimi na środku znajduje się plakieta przedstawiająca koronowane wizerunki Matki Boskiej z Dzieciątkiem, w otoku z obłoków. Poniżej umieszczono inskrypcję: A FULGURE GRANDINE ET TEMPE STATE LIBERA NOS DOMINE (Od błyskawic, gradu i burzy. Wybaw nas Panie.)

For.1

Dzwon z Brzeźna był ważną częścią wiejskiego pejzażu kulturowego. Jego dźwięki przypominały o upływie czasu i jego nieuchronności. Inskrypcja znajdująca się na płaszczu ma charakter błagalny a jej treść wprost nawiązuje do podstawy wiejskiej gospodarki – uprawy ziemi. Dzwon posiada profilowany wieniec, oddzielony od płaszcza trzema półwałkami. Niezbędną częścią każdego dzwonu jest serce – metalowy wałek, który podczas poruszania uderza od wewnątrz, generując dźwięk. Obecnie kościół filialny z Brzeźna wraz z dzwonem stanowią część ekspozycji skansenowskiej w Kujawsko-Parku Etnograficznym w Kłóbce.

Fot.2 (3) Fot.3 (1)

[MK]

Fot.4 (1)

Wieżyczka z sygnaturką na Kościele z Brzeźna w skansenie w Kłóbce