Aw2

#MuzeumWdomu – OBIEKT DNIA – Portret Antoniego Wodzińskiego


gdzie: Park etnograficzny, kiedy:

To niezwykły, romantyczny „portret z treścią”. W kontekst jego powstania wpisują się Fryderyk Chopin, Powstanie Listopadowe, a nawet wojna domowa w Hiszpanii. Obraz przedstawia Antoniego Wodzińskiego wpatrującego się na widniejący na horyzoncie rodzinny pałac w Służewie, co wyraża jego tęsknotę za Ojczyzną.

IMG 3052 2 2

 [fot. 1] Obraz olejny na płótnie o wymiarach 73 x 59 cm został namalowany przez siostrę portretowanego – Marię Wodzińską, narzeczoną Fryderyka Chopina. Przypuszcza się, że dzieło powstało przed śmiercią Antoniego Wodzińskiego w 1847 r. Jednak żałobny charakter oryginalnej ramy obrazu oraz fakt, że został namalowany na podstawie wcześniejszego szkicu mogą świadczyć o jego późniejszym powstaniu.

[fot.2] Portret Antoniego Wodzińskiego ze szkicownika Marii Wodzińskiej (wł. Muzeum Narodowe w Warszawie)

Antoni Wodziński (1812-1844) był najstarszym z trzech braci Marii, uczniem Liceum Warszawskiego i wychowankiem pensji Mikołaja Chopina. W 1830 r. wziął udział w powstaniu listopadowym, po którego upadku musiał opuścić kraj. W 1831 przedostał się do Berlina, później do Drezna a następnie do Genewy. W 1835 r. Antoni wyjechał do Paryża, gdzie utrzymywał bliskie kontakty z Fryderykiem Chopinem, przyjacielem z lat dziecinnych.

zobacz: https://pl.chopin.nifc.pl/

W 1836 r. Antoni Wodziński zaciągnął się do pułku lansjerów polskich biorących udział w karlistowskiej wojnie domowej w Hiszpanii. Ranny w 1837 roku znalazł się w szpitalu w Saragossie. Po powrocie do Paryża był w bardzo bliskich kontaktach z Chopinem, który wspierał go finansowo. W Paryżu nawiązał romans z Marie de Rozières – dawną uczennicą kompozytora i nauczycielką fortepianu córki George Sand. W 1841 roku wyjechał do Drezna, gdzie poznał Julię z Górskich, z którą wrócił do kraju i poślubił. Wobec zakazu powrotu do zaboru rosyjskiego osiadł w majątku położonym w granicach Prus niedaleko rodzinnego Służewa, gdzie zmarł w 1844 r.

3

[fot. 3] Pałac w Służewie, wzniesiony ok. 1680 r., spalony w końcu stycznia 1945 r. przez wojska radzieckie a po wojnie sukcesywnie rozbierany. Ostatecznie resztę ruin wysadzono w 1964 r.
a teren zagospodarowano na boisko sportowe.

[PN]