nieszawawisla

MIASTO-LUDZIE-WISŁA. FOTOGRAFIE DAWNEJ NIESZAWY


gdzie: Muzeum S. Noakowskiego - kiedy 11.06 - 10.09.2017

Wystawa archiwalnych fotografii nieszawian żyjących i pracujących nad Wisłą, ale również miejsc, obiektów, ulic Nieszawy. Negatywy w większości z lat 30 -tych XX wieku i z lat powojennych, zostały wykonane przez historyków i fotografików z Nieszawy: Józefa Spornego, Czesława Świeczkowskiego i Ludwika Galińskiego. Obecnie klisze (negatywy) znajdują się w kolekcji pochodzącego również z Nieszawy, Pana Kazimierza Lechosława Zborowskiego. Negatywy zostały wypożyczone od właściciela dla potrzeb wystawy. Ekspozycja została przygotowana w ramach projektu naukowo – wystawienniczego Oddziału Kujawsko – Pomorskiego Stowarzyszenia Muzealników Polskich i muzeów województwa kujawsko – pomorskiego MIASTO – LUDZIE – RZEKA.

Wisła żywicielka zawsze była dla mieszkańców Nieszawy najważniejsza, to miejsce odpoczynku, zabaw i radosnych wzruszeń, źródło legend i baśni, a przede wszystkim utrzymania i dobrobytu mieszkańców dawnej Nieszawy oraz kujawskiej szlachty. To dzięki niej bogacili się na handlu zbożem, drewnem i innymi towarami. Otrzymała nawet miano szlacheckiej rzeki.

Przez Polskę i Rozkidalino (dzisiejsza Nieszawa) przechodziło kilka szlaków handlowych. Głównym i najważniejszym był szlak wiślany, z którym łączyły się szlaki drogowe.

Przywileje królewskie pozwalające mieszkańcom Nieszawy na korzystanie z dobrodziejstw rzeki przyczyniły się do rozwoju rzemiosła, a tym samym i miasta. Wiele zawodów miało bezpośredni związek z Wisłą. Obfitująca w ryby zapewniała dużej grupie nieszawskich rybaków stałą pracę na wodzie i lądzie. Zawód ten obok szkutników jest jednym z najstarszych w Nieszawie.

Ruch na Wiśle trwał niemal całą dobę, tak jak w gospodzie flisackiej „Kosmana”, która znajdowała się przy ulicy Rybaki. Ten dom z podcieniami, zwany traktiernią, poza salą jadalną miał pokoje noclegowe, stajnię dla koni, obszerne podwórze.

Liczba zatrudnionych osób mających pracę związaną z Wisłą ciągle rosła. Bogaceniu się mieszkańców Nieszawy sprzyjało przeniesienie w 1652 r. wiślanej królewskiej komory celnej z Włocławka do Nieszawy, która w czasie sezonów spławnych tętniła życiem przez całą dobę. Można śmiało stwierdzić, że dzięki Wiśle większość mieszkańców miała stałe dochody, a kasa miejska dopływ gotówki.

Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 r. Nieszawa zaczęła nabierać nowego oddechu. Jako nadgraniczne miasto między Królestwem Kongresowym, zwanym też Królestwem Polskim, do którego należała, a Cesarstwem Pruskim odgrywała ważną rolę. Stała się punktem rzecznej odprawy celnej (komora celna I klasy). Zbudowano wtedy bulwary (1816 r.) nad Wisłą, przy których cumowano statki i barki. Powstał port rzeczny, w którym zimą stało kilka statków, stateczków i berlinek.

Wisło, żeby znaleźć Twoją „księgę z zapiskami dziejów”, ile byśmy poznali tajemnic ukrytych w twej wodzie, ile nieznanych obyczajów ludów mieszkających u twych brzegów.

Dziś Wisła opuszczona, zapomniana i zaniedbana — cierpliwie czeka na swe odrodzenie.

Jerzy Zyglarski

Ekspozycja będzie czynna do 10 września 2017 r. Serdecznie zapraszamy.    

Scenariusz: Ryszard Lewandowski, Kazimierz Lechosław Zborowski

Oprawa plastyczna i komisariat: Ryszard Lewandowski 

Czas trwania:  11.06.-10.09.2017 r. 

Miejsce prezentacji wystawy: Muzeum Stanisława Noakowskiego w Nieszawie, ul. Mickiewicza 6, Nieszawa

Wstęp: bilet normalny – 7 zł/os., bilet ulgowy – 5 zł/os., zorganizowane grupy szkolne – 3 zł/os.

afisz_fotografie dawnej nieszawy_A3.indd