Nw2021

Malarstwo Jacka Świgulskiego w Nieszawie

kiedy: 12.09 - 02.01.2022

Od 12 września 2021 r., w Muzeum Stanisława Noakowskiego w Nieszawie prezentowana jest wystawa czasowa „Powroty – pejzaż wewnętrzny. Jacek Świgulski – malarstwo”.

Afisz Nieszawa Swigulski A3

 

Jacek Świgulski urodził się w 1977 roku w Łodzi. Studiował na Wydziale Edukacji Wizualnej Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. W 2006 roku obronił z wyróżnieniem dyplom z malarstwa i rysunku. W trakcie studiów otrzymał stypendium rządu duńskiego. W latach 1997-2001 studiował także filozofię i kulturoznawstwo na Uniwersytecie Łódzkim. Dwukrotnie został wymieniony w Kompasie Młodej Sztuki – rankingu artystów opublikowanym na łamach Rzeczypospolitej. Jego malarstwo cechuje ekspresja wyrazu i można je przyporządkować do nurtu młodego figuratywizmu. Od roku 2000 regularnie wystawia prace w państwowych i prywatnych galeriach sztuki w całej Polsce. W swoim dorobku ma już ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, a w 2014 roku prezentował swoją sztukę na zbiorowej wystawie w Amsterdamie. Stale współpracuje z liczącymi się galeriami komercyjnymi w kraju, a jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce, Anglii i Szwajcarii. Z powodzeniem od lat zajmuje się również edukacją plastyczną, prowadząc autorską pracownię plastyczną dla młodzieży i dorosłych oraz współpracuje z lokalnymi instytucjami oświatowo-kulturalnymi.

AUTORSKA PRACOWNIA-GALERIA

ul. Próchnika 3, Łódź

tel. 503 787 223

jacek.swigulski@wp.pl

www.jacekswigulski.pl

Twardy

JANINA TWARDY. Złoty Jubileusz

kiedy: 02.07 - 19.09.2021

Wystawa „Janina Twardy. Złoty Jubileusz” prezentowana w Zbiorach Sztuki Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku przygotowana została by uczcić wyjątkową okazję, pięćdziesięciolecie pracy twórczej włocławskiej artystki i pedagoga. Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu debiutowała w 1971 r. na wystawie Grupy Kujawskiej we włocławskim Muzeum. Od tego czasu Janina Twardy stworzyła wiele rysunków, grafik, temper a przede wszystkim wychowała setki młodych ludzi ucząc ich rysunku, malarstwa i uwrażliwiając na piękno i sztukę. W 2021 r. autorka wraca do włocławskiego Muzeum z autorską wystawą, na którą wybrała prace z ostatnich dwudziestu pięciu lat. Prace na papierze i tkaniny ukazują najbardziej charakterystyczne cechy dorobku Janiny Twardy – zainteresowanie naturą, często przetwarzaną i graniczącą z abstrakcją, subtelność i niepowtarzalny wdzięk rysunków ołówkiem oraz zdecydowanie i analityczność linorytów czy „tkanin graficznych”. Elementem wspólnym dla wszystkich prac jest zamknięcie w monochromatyzmie tych kompozycji.
Dzięki dużej różnorodności podejmowanych tematów, indywidualnego do nich podejścia i kreatywności artystki, jej oeuvre jest zbiorem otwartym. Janina Twardy nadal poświęca swój czas na działalność instruktorską w Pracowni Edukacji Plastycznej w Centrum Kultury „Browar B.” Tworzy także nowe kompozycje rysunkowe, które zapewne jeszcze nie raz będziemy mogli podziwiać na ekspozycjach. Wystawa „Janina Twardy. Złoty Jubileusz” nie jest więc podsumowaniem, kropką postawioną na końcu plastycznego zdania ale przecinkiem, po którym następuje ciąg dalszy, niejednokrotnie jeszcze ciekawszej historii.

Fotorelacja z wernisażu znajduje się TUTAJ.

2 lipca 2021 r. – 19 września 2021 r.
Zbiory Sztuki, ul. Zamcza 10/12

wystawa ze zbiorów Janiny Twardy

Fot. Jarosław Czerwiński

Stl

Wystawa z okazji jubileuszu Oddziału Stowarzyszenia Twórców Ludowych we Włocławku.

kiedy: 22.06 - 03.10.2021

W 2021 r. Oddział Stowarzyszenia Twórców Ludowych we Włocławku obchodzi 40. rocznicę działalności. Z okazji jubileuszu Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej przygotowało wystawę czasową pt. „W harmonii z tradycją. 40-lecie Oddziału Stowarzyszenia Twórców Ludowych we Włocławku. Sztuka ludowa, rękodzieło i rzemiosło. Prace Twórców należących do Oddziału w latach 1981-2021. ”, która zostanie udostępniona zwiedzającym 22 czerwca br. Obejmuje ona ponad 130 prac, wykonanych przez 71 twórców, należących do Oddziału STL na przestrzeni 40 lat, reprezentujących takie dziedziny jak hafciarstwo i koronkarstwo, rzeźbiarstwo, malarstwo, zdobnictwo wnętrz, malowanie fajansu, kowalstwo, garncarstwo, plecionkarstwo oraz zabawkarstwo. Większość obiektów pochodzi ze zbiorów etnograficznych włocławskiego muzeum a pięć prac zostało wypożyczonych od osób prywatnych.

Wystawie towarzyszy obszerna publikacja. Wydawnictwo poświęcone jest wszystkim twórcom należącym do włocławskiego Oddziału. Zawiera między innymi charakterystykę poszczególnych dziedzin, wybrane informacje biograficzne, wykazów twórców – członków Oddziału STL od początku jego istnienia a także zestawienie wszystkich wystaw monograficznych, które miały miejsce Muzeum Etnograficznym we Włocławku od 1987 r.
Stowarzyszenie Twórców Ludowych powstało w Lublinie, w 1968 r. Główną ideą przyświecającą założycielom i obowiązującą niezmiennie po dziś dzień są ochrona i kultywowanie twórczości wyrastającej z kultury chłopskiej w dziedzinie plastyki, rzemiosł a także pisarstwa. Pieczę tę stowarzyszenie realizuje poprzez dokumentowanie sztuki ludowej, jej popularyzację oraz opiekę nad twórcami i reprezentowanie ich. W kolejnych latach powstawały oddziały regionalne STL.
Zebranie założycielskie Oddziału Stowarzyszenia Twórców Ludowych we Włocławku odbyło się 7 kwietnia 1981 r. w Muzeum Historii Włocławka. Jego inicjatorami był Zarząd Główny Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie oraz Dobrzyńsko-Kujawskie Towarzystwo Kulturalne we Włocławku i Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku. Oddział stowarzyszenia zarejestrowany został 9 czerwca 1981 r.
Działalność Oddziału objęła niemal całą ziemię dobrzyńską oraz Kujawy południowo-wschodnie, w ramach ówczesnego województwa włocławskiego. Pierwszym prezesem Oddziału włocławskiego STL-u przez dwie kadencje, do 18 lipca 1986 r. był włocławski rzeźbiarz, Feliks Maik. W kolejnych latach funkcje tą pełniła Irena Najdek, kujawska hafciarka także z Włocławka a od 2009 r. do chwili obecnej Aleksandra Zawacka z Wichrowic, twórczyni w dziedzinie plastyki zdobniczej.
Pierwsze spotkania twórców odbywały się w budynkach włocławskiego muzeum. Od lutego 1982 r. do 1988 r. zebrania, posiedzenia Zarządu Stowarzyszenia i obrady komisji stypendialnych miały miejsce w zabytkowym spichrzu we Włocławku przy ul. Piwnej 4 (siedzibie Dobrzyńsko-Kujawskiego Towarzystwa Kulturalnego). Od 1990 r. do dnia dzisiejszego twórcy spotykają się we włocławskim Muzeum Etnograficznym.
W latach 1982-1986 Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we współpracy z Oddziałem STL we Włocławku zorganizowało trzy duże konkursy regionalne sztuki ludowej Kujaw i ziemi dobrzyńskiej w cyklu dwuletnim, naprzemiennie z Muzeum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu. Od tego czasu wielu twórców należących do Oddziału włocławskiego bierze udział w kolejnych edycja konkursu sztuki ludowej, organizowanych w Inowrocławiu. Sukcesywnie od 1987 r. we włocławskim muzeum przygotowywane są wystawy monograficzne poświęcone zasłużonym twórcom o największym dorobku. Ludowa twórczość artystyczna i rękodzielnicza promowana jest też przez włocławskie muzeum poprzez kiermasze świąteczne (przed Bożym Narodzeniem i Wielkanocą) oraz podczas festynów i okolicznościowych imprez w Kujawsko-Dobrzyńskim Parku Etnograficznym w Kłóbce.

Michał Kwiatkowski

Miejsce prezentacji wystawy: Muzeum Etnograficzne, ul. Bulwary Marszałka J. Piłsudskiego 6, Włocławek
Scenariusz: Krystyna Pawłowska, Dorota Kalinowska, Karolina Bandziak-Kwiatkowska, Michał Kwiatkowski
Komisariat: Michał Kwiatkowski
Oprawa plastyczna: Magdalena Kolanowska
Czas trwania wystawy: 22.06 – 03.10.2021 r.

Proj. afisza M. Kolanowska

Afisz Stl A3

Faj

FAJANS WŁOCŁAWSKI

ul. Słowackiego 1a, Włocławek kiedy: 01.11.2015

Wystawa mieści się w trzech salach i korytarzu wewnętrznym, na I piętrze gmachu głównego muzeum przy ul. Słowackiego 1a. Została ona zorganizowana w 1984 r. Na wystawie zaprezentowanych jest 525 zabytków obrazujących historię zdobnictwa fajansu w latach 1873-1991. Na różnorodnych pod względem formy i funkcji wyrobach pokazano wszystkie techniki zdobnictwa, z których po 1945 r. reaktywowano tylko ręczne malowanie.

Galeria

GALERIA PORTRETU POLSKIEGO

ul. Słowackiego 1a, Włocławek kiedy:

Ekspozycja stała “Galeria portretu polskiego” otwarta w 2009 r. prezentuje wybrane dzieła autorstwa wybitnych malarzy polskich. Znajdują się na niej obrazy od początku XIX w. do poł. XX w. Pokazane w układzie chronologicznym, dają widzowi możliwość poznania przemian stylistycznych, jakim ulegało malarstwo portretowe, najogólniej rzecz ujmując, od klasycyzmu do koloryzmu.

Na wystawie znalazły się portrety różnorodne pod względem typologicznym – we wnętrzu, na tle pejzażu, w całej postaci (en pied), grupowe, pendant portretowe czy portrety symboliczne. Poza odmiennością stylistyczną i typologiczną każdy z portretów jest utrwalonym wizerunkiem konkretnego człowieka – jego wyglądu, charakteru czy nastroju. Wystawę otwierają obrazy z 1. poł. XIX w. – portrety należące do późnego klasycyzmu i empire’u oraz epoki romantyzmu, w którym dominowały przejawy stylu mieszczańskiego (biedermeier). Ich twórcami są m.in. Józef Peszka, Franciszek Ksawery Lampi, Aleksander Molinari i Franciszek Pfanhauser. Na szczególne wyróżnienie zasługują obrazy artysty związanego z Włocławkiem – Feliksa Pęczarskiego, głuchoniemego, wybitnego malarza naturalistycznych scen rodzajowych, który spędził tu ostatnie lata życia. Z historią miasta związany jest też portret Wiktora Słupskiego – od 1832 r. kancelisty Urzędu Miejskiego we Włocławku.

Wśród obrazów z 2. poł. XIX w. znalazły się przede wszystkim płótna artystów należących do grona “polskich monachijczyków” m.in. Kazimierza Alchimowicza, Józefa Simmlera, Witolda Pruszkowskiego, Władysława Czachórskiego, Teodora Axentowicza. W gronie malarzy realistów, naśladujących naturę z dokładnością niemal fotograficzną, znalazł się Andrzej Grabowski i Anna Bilińska-Bohdanowicz – uczennica Gersona, absolwentka Akademie Julian w Paryżu.

Grupa dzieł młodopolskich jest różnorodna i reprezentatywna dla wielu kierunków występujących w sztuce polskiej lat 1890-1914. Impresjonizm reprezentuje Leon Wyczółkowski, symbolizm – Jacek Malczewski i Vlastimil Hofman, secesję Józef Mehoffer. Wojciech Weiss w Portrecie Jentysównej czerpał zarówno z impresjonizmu, jak i z secesji. Z 1909 r. pochodzi obraz Haftująca kobieta Dawida Haltrtechta – włocławskiego malarza pochodzenia żydowskiego, hołdującego symbolizmowi i postimpresjonizmowi – zakupiony do zbiorów w 2013 r., w ramach programu MKiDN “Kolekcje” – priorytet “Kolekcje muzealne”.

Prezentowany na wystawie zbiór obrazów z okresu międzywojennego jest najbardziej różnorodny pod względem stylistycznym. Tu znajduje się portret Stanisława Ignacego Witkiewicza malowany z dozą ekspresjonizmu i wyrazisty wizerunek Józefa Świrysza-Ryszkiewicza w stylu art déco, okazałe portrety Alfonsa Karpińskiego, Wojciecha Kossaka, Bolesława Barbackiego – przykłady malarstwa salonowego i realistycznego. Szkicowe, ekspresyjne Wizerunki Olgi Boznańskiej czy Zbigniewa Pronaszki nie są typowe w ich dorobku – odbiegają od kierunków, z którymi byli związani – impresjonizmu czy kubizmu. Na szczególną uwagę zasługuje Portret wachmistrza namalowany w 1920 r. przez Konrada Krzyżanowskiego.

Przedstawia Leona Lissowskiego – patriotę, żołnierza, społecznika związanego z ziemią lipnowską i Włocławkiem. Został zakupiony w 2015 r., dzięki wsparciu MKiDN (w ramach programu “Kolekcje”, priorytet “Kolekcje muzealne”) i dotacji Samorządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

Uzupełnieniem “Galerii portretu polskiego” jest ekspozycja wizerunków postaci historycznych. Znalazły się na niej portrety królów, bohaterów narodowych, powstałe od XVII w. po 2. poł. XX w. – zarówno dzieła artystów anonimowych, jak i warsztatów wybitnych twórców – m.in. Antona van Dycka czy Marcello Bacciarellego.

Mhwedu

DZIEJE WŁOCŁAWKA I REGIONU OD PRADZIEJÓW DO PRL

kiedy:

Siedzibą Muzeum Historii Włocławka są trzy zabytkowe kamienice znajdujące się w centrum średniowiecznego miasta. Dwie z nich, usytuowane przy Starym Rynku 14 i 15, wzniesione zostały około połowy XVIII w. i stanowią nieliczny, zachowany we Włocławku, przykład barokowych kamienic mieszczańskich. Trzecia kamienica, znajdująca się przy ul. Szpichlernej 19, pochodzi z XIX w. W latach 1967–1972 trwały prace budowlane i adaptacyjne, dostosowujące przestrzeń budynków do potrzeb ekspozycji stałych muzeum.

Uroczyste otwarcie Muzeum Historii Włocławka nastąpiło 3 grudnia 1972 r. W jego wnętrzach zgromadzono zabytki ilustrujące historię miasta oraz jego związki z Kujawami i ziemią dobrzyńską. Jednocześnie stało się siedzibą i magazynem zbiorów dla działów: Archeologicznego, Historycznego, Numizmatycznego i Metrologii Historycznej. W 2013 r., z powodu  koniecznych remontów, zostało zamknięte dla zwiedzających. Ponowne otwarcie Muzeum Historii Włocławka miało miejsce 3 grudnia 2018 r. W tym dniu zostały udostępnione nowe wystawy stałe prezentujące dzieje grodu, miasta i regionu od pradziejów, aż do końca lat 80. XX w.

W nowo zaaranżowanych wnętrzach, w układzie chronologicznym wyodrębniono dziewięć tematycznych przestrzeni ekspozycyjnych. W pierwszej zatytułowanej „Pradzieje Kujaw i ziemi dobrzyńskiej” licznie prezentowane są świadectwa materialne kultur archeologicznych z obszarów dzisiejszej Polski oraz regionu Kujaw wschodnich i ziemi dobrzyńskiej — od epoki kamienia do okresu wpływów rzymskich. Eksponowane są narzędzia z drewna, kości, rogu, kamienia i metali. Ponadto broń, naczynia oraz biżuteria i różne formy obrządku pogrzebowego.

Kolejne części ekspozycji (Początki Civitas Vladislavia; W Rzeczypospolitej Obojga Narodów; Niespełnione nadzieje wolności; W cieniu fabrycznych kominów; Na progu niepodległości; W Drugiej Rzeczypospolitej; W latach II wojny światowej; W szaro-czerwonym świecie PRL) dotyczą już w przeważającym stopniu historii grodu i miasta Włocławka. Niemniej, w wielu punktach wystawy, jak np. zmagania polsko-krzyżackie czy też okres powstań narodowych i inne, przybliżone są dzieje ościennych miejscowości.

Na ekspozycji prezentowane są pamiątki z grodu włocławskiego, o którego lokalizacji zdecydowały względy strategiczne, komunikacyjne i gospodarcze. Jest on wzmiankowany w pierwszej kronice polskiej z początku XII w. Anonima zwanego Gallem, wśród najważniejszych punktów zbornych wojów Bolesława Chrobrego. Licznie pokazane są artefakty późniejsze, dokumentujące wydarzenia wieków średnich na Kujawach wschodnich. Obejrzeć można m.in. fragmenty wału grodowego, obiekty związane z wytopem i obróbką żelaza w postaci tygielka odlewniczego, naczynia średniowieczne ze znakami garncarskimi, liczne militaria m.in. miecz rycerski z XIV w. znaleziony we wsi Tymień koło Izbicy Kujawskiej, biżuterię i numizmaty. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują — dwunastowieczny denar przypisywany biskupowi kujawskiemu Stefanowi, pochodzący ze skarbu monet znalezionego w miejscowości Ujma Duża na Kujawach oraz ciekawy przykład fałszerstw monet średniowiecznych (szelągi zakonu krzyżackiego, półgrosze Władysława Jagiełły i grosze praskie), pochodzących ze skarbu znalezionego wokół baszty zamkowej w Przedczu w 1968 r. Całości dopełnia barwna wizualizacja hipotetycznego wyglądu Włocławka z poł. XIII w. oraz graficzne przedstawienie genezy i przebiegu bitwy pod Płowcami z 27 września 1331 r.

Kolejne wieki historii Włocławka na ekspozycji, to wycieczka w której zabytki mówią o dynamicznym rozwoju miasta, chwilach dramatycznych, zrywach niepodległościowych, gospodarce, handlu i zmianach granic oraz życiu codziennym jego mieszkańców. Wystawę tworzy kilka tysięcy obiektów, pochodzących ze zbiorów własnych muzeum. Całości dopełnia liczny materiał ilustracyjno-tekstowy pozwalający zagłębić się i poznać mniej znane wydarzenia z bogatej przeszłości miasta.

Wirtualny spacer po ekspozycji stałej prezentowanej w Muzeum Historii Włocławka pt. DZIEJE WŁOCŁAWKA I REGIONU OD PRADZIEJÓW DO PRL,  zrealizowany został w ramach projektu Kultura w zasięgu 2.0, przez firmę NewmediaVR.

Wirtualnie pospacerowac możecie tutaj. 

2

KULTURA LUDOWA KUJAW I ZIEMI DOBRZYŃSKIEJ

ul. Bulwary im. Marszałka J. Piłsudskiego 6, Włocławek kiedy:

Wystawa zajmuje trzy kondygnacje zabytkowego spichrza. Przedstawia wieś z przełomu XIX/XX wieku, pokazując poprzez najistotniejsze jej elementy obraz nieistniejącej już kultury ludowej. Poszczególne zagadnienia pokazane zostały w następującej kolejności.

Działy gospodarki podstawowej, rolnictwo, hodowlę i rybołówstwo poprzedza wprowadzenie do całej wystawy zobrazowane mapami, tablicami zawierające informacje o historycznych czynnikach mających wpływ na kształtowanie się tradycyjnej kultury ludowej Kujaw i ziemi dobrzyńskiej. Podstawowy dział – rolnictwo prezentowany jest poprzez narzędzia używane do prac rolniczych (pługi, brony, radła, drapacze, ręczne siewniki) oraz fotogramy ukazujące cykl prac polowych. W drugiej części wystawy pokazane są przedmioty związane z hodowlą, z wylęganiem się drobiu (kosze, skojce), z przetwórstwem domowym (koryto do parzenia świń), z wykorzystywaniem zwierząt do prac polowych (jarzma) oraz transportu (uprząż końska). Specyfikę obu regionów, ich nadrzeczne wiślane położenie oraz obecność jezior, akcentują na wystawie przedmioty związane z rybołówstwem, które było ważnym sposobem zdobywania pożywienia. Prezentowana jest tutaj duża łódź wiślana, sieci oraz samołówki rybackie i kosze do przechowywania złowionych ryb. Wystawę wzbogacają krótkie teksty i fotogramy tematycznie związane z prezentowanymi działami.

Kolejna część obejmuje pięć głównych rzemiosł: garncarstwo, kowalstwo, kołodziejstwo, bednarstwo, plecionkarstwo, stolarstwo. W każdym z działów są prezentowane zarówno narzędzia jak i wyroby rzemieślnicze, co ułatwia zwiedzającemu wyobrażenie o pracy ówczesnych wytwórców. Uzupełnieniem są krótkie teksty i fotogramy przedstawiające rzemieślników przy pracy. Prezentację rzemiosł kończy ciesielstwo ukazujące narzędzia pracy cieśli wiejskich i obrazujące poprzez rysunki podstawowe detale konstrukcyjne. Ta część wzbogacona jest licznymi przeźroczami ukazującymi typy budynków i całych zagród charakterystycznych dla Kujaw i ziemi dobrzyńskiej.

Na ostatniej kondygnacji pokazane są fragmenty wyposażenia wnętrza mieszkalnego, kujawskiego i dobrzyńskiego. Zestawienie ich obok siebie pozwala dostrzec istotne różnice w wyglądzie mebli charakterystycznych dla obu regionów. Ponadto pokazane są drobne sprzęty domowe związane z przygotowywaniem pożywienia i utrzymywaniem czystości. Oba aneksy łączy “ołtarzyk domowy”. Duży fragment wystawy poświęcony jest odświętnym strojom kujawskim. Są tutaj kobiece i męskie stroje Kujawiaków z poł. XIX wieku z zaakcentowaniem funkcjonujących jeszcze wówczas samodziałów oraz typowy dla regionu kujawskiego strój odświętny noszony na przełomie XIX/XX w. Uzupełniają całość materiały ikonograficzne, a więc kopie według szkiców Wojciecha Gersona z poł. XIX wieku pokazujące stroje kujawskie i kobiece nakrycia głowy.

Bogato prezentowana jest kolekcja zabytkowej rzeźby ludowej z wiodącym w tym regionie przedstawieniem Matki Boskiej Skępskiej wzorowanej na “cudownej”, gotyckiej figurze Maryi z sanktuarium maryjnego w Skępem. Prezentowane zabytki dają pełny przegląd istniejących na tym terenie warsztatów rzemieślniczych i tworzących tutaj artystów samorodnych. Ponadto pokazane są wizerunki Chrystusa Ukrzyżowanego oraz różni święci patroni (św. Jan Nepomucen, św. Wawrzyniec, św. Antoni Padewski).

Ostatni fragment wystawy przybliża żywe nadal na Kujawach zwyczaje zapustne. Pokazane są kostiumy i rekwizyty przebierańców zapustnych, pośród których wiodącą rolę odgrywały maszkary zwierzęce, “koń”, “bocian”, “niedźwiedź” i “koza” . Uzupełnieniem tej części ekspozycji są instrumenty muzyczne typowe dla kujawskich kapel ludowych. Niektóre z nich (harmonia, skrzypce) towarzyszyły zapustnym zwyczajom.

_DSC6142

RZEŹBA CERAMICZNA STANISŁAWA ZAGAJEWSKIEGO (1927-2008)

ul. Zamcza 10/12, Włocławek kiedy:

Wystawa poświęcona jest twórczości jednego z bardziej znanych, polskich artystów z kręgu “l`art brut”. Jest ona przekrojową prezentacją twórczości Stanisława Zagajewskiego (ur. ok. 1927 r., zm. 2008 r.) od 1963 r. związanego z Włocławkiem. Wystawa obejmuje fragment kolekcji rzeźb artysty gromadzonej w muzeum od 1966 r. Znajdują się na niej kompozycje ceramiczne nazywane przez artystę OŁTARZAMI, rzeźby wolno stojące i przyścienne maski z lat 1964-1990. Rzeźby o tematyce sakralnej i animalistycznej – zwierzęta fantastyczne wykonane w wypalanej glinie, niektóre pokryte barwnymi szkliwami, stanowią przegląd dorobku artystycznego Stanisława Zagajewskiego z najbardziej interesującego, aktywnego i kreatywnego okresu twórczości rzeźbiarza. Oprócz kilkudziesięciu rzeźb przyściennych i wolno stojących na wystawie prezentowanych jest 8 monumentalnych kompozycji ołtarzowych powstałych w latach 1968-1976.

Po śmierci Stanisława Zagajewskiego wystawa została wzbogacona o fotogramy przedstawiające artystę oraz cytaty z fragmentami jego wypowiedzi, pochodzące z różnych okresów. Teraz, kiedy artysty nie ma już wśród nas, istnieje nadal w otoczeniu swoich rzeźb, lecz w wymiarze wirtualnym. Zwiedzając wystawę, można oglądać na wielkoformatowym ekranie filmy ukazujące artystę rzeźbiącego swoje dzieła i opowiadającego o sztuce. Można także przypomnieć sobie warunki w jakich żył i tworzył oraz jak spacerował z wózkiem w towarzystwie psów po Włocławku. Twórczość “Włocławskiego Nikifora” jest tak samo ciekawa i oryginalna, jak jego filozofia i sposób bycia. Te wszystkie elementy są nierozłączne i składają się na pełny portret artysty.

_DSC6161

ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ WACŁAWA BĘBNOWSKIEGO (1865-1945)

ul. Zamcza 10/12, Włocławek kiedy:

Wystawa prezentuje fragment kolekcji rzeźb Wacława Bębnowskiego (1865-1945). Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej posiada największą kolekcję rzeźb i pamiątek Wacława Bębnowskiego. Mieszkający w Aleksandrowie Kujawskim artysta pierwsze rzeźby przekazał do zbiorów przed II wojną światową. Po wojnie kolekcję zaczęto gromadzić od nowa, kupując rzeźby przede wszystkim od mieszkańców Włocławka i Ciechocinka. Po pierwszej monograficznej wystawie w muzeum we Włocławku w 1979 r. uzupełniono znacząco zbiór zakupami od córki rzeźbiarza Marii Fiszer i członków jego rodziny z Torunia. Na wystawie mającej charakter biograficzny znalazły się rzeźby figuralne. Wśród nich portretowe, rzeźby sakralne, niewielkie figurki animalistyczne. Dominują na wystawie przedmioty użytkowe – wazony, patery, przyciski na biurko. W większości tych rzeźb widoczna jest inspiracja secesją – w pozach nagich nimf, kobiet z rozwianymi włosami i przede wszystkim w ornamentyce czerpiącej motywy ze świata roślinnego czy sztuki Dalekiego Wschodu. Oprócz rzeźb na wystawie znajdują się malowane akwarelą i olejami pejzaże, rysunki, szkice Wacława Bębnowskiego. Biografię artysty ilustrują pamiątki – dokumenty i fotografie, na planszach znajduje się kalendarium najważniejszych zdarzeń z życia artysty.

Wystawę można zwiedzać wirtualne. Wystarczy kliknąć tutaj.

222

ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ STANISŁAWA NOAKOWSKIEGO

ul. Mickiewicza 6, Nieszawa kiedy:

Wystawa ma charakter monograficzny. Dokumentuje życie i twórczość wybitnego teoretyka architektury, pedagoga, rysownika i malarza Stanisława Noakowskiego (1867-1928).

Pierwsza część wystawy ma charakter biograficzny i mieści się w zaaranżowanym gabinecie rejenta. W drugiej prezentowane są rysunki i akwarele autorstwa St. Noakowskiego pochodzące z lat 1916-1925. Ta część ekspozycji mieści się w zrekonstruowanym salonie z l. 70. XIX w.